Rozdział XX cz1

Nareszcie dostałam swojego lapka :3 Wow, jakie to wszystko jest wielkie xD No wiecie, jest mały szok jak przenosisz się na większy ekran. I przepraszam za taką długą przerwę, ale trudno jest pisać kiedy masz tylko dwie godziny i brak weny.
Wstawiam specjalnie dla Miki i jeżeli będzie wam za krótkie to pretensje proszę kierować do niej xD
Przeglądam reakcje pod postami i widzę, że pod wpisem o bólu w kręgosłupie jest zaznaczone Fajny oraz o informacji dotyczącej w połowie zawieszenie bloga również jest zaznaczona reakcja Fajny. Więc się pytam. Kto mnie tak nie lubi?
______________________________________

~A~

Z błogiej krainy snu obudził mnie alarm w telefonie. Nie otwierając oczu wyciągnęłam rękę aby go wyłączyć, ale czuje, że brakuje mi centymetrów. Ni chuja, nie idę do szkoły. Wczoraj zasnęłam na kanapie a obudziłam się w łóżku. Lubię takie teleportację. Leże plackiem na brzuchu i jestem przyciskana przez Natana, który rozłożył się na mnie. Żadne z nas nie ma najmniejszej ochoty wstać. Wreszcie się przemogłam i otworzyłam oczy a brunet zszedł ze mnie.
- Nie puszczę cię do szkoły - wyszeptał mi do ucha nadal śpiący.
Próbowałam się podnieść, ale nieumożliwił mi ból w plecach. Jedyne co to udało mi się przewrócić na bok twarzą do Nata. Pocałował mnie i zaczeliśmy je sobie oddawać. Nie przerywając pocałunków przewróciłam się na plecy. Nie mam pojęcia czemu, ale chłopak chciał razem ze mną chciał przewrócić się na bok, ale skończyło nam łóżko i z wspólnym jękiem upadliśmy na podłogę. Miałam miękkie lądowanie, ponieważ wylądowałam na brunecie. Darken wykorzystując sytuację skoczył mi na plecy i zszedł na podłogę. Pocałowałam Natana w czubek nosa i z trudem przeturlałam się na miejsce obok niego. Pięknie, teraz się nie podniosę a Nat pójdzie do liceum.
- Idziesz do liceum? - zapytałam cicho, zamknęłam oczy i próbowałam ponownie zapaść w sen.
- Nie. Jadę z tobą do lekarza - oznajmił.
- Ale ja się nigdzie nie wybieram - mruknęłam senna.
- Wybierasz się tylko o tym nie wiesz. Jak plecy? - zapytał z troską.
- Bolą - powiedziałam na wpół przytomna, bo byłam zasypiająca.
Natan przytulił się do mnie i podejrzewam, że również próbował zasnąć.
- Chyba nie będziemy spać na podłodze? - zapytałam opanuwując na chwilę spanie.
- Będziemy - mruknął.
Zamknęłam oczy i poczułam jak coś wgramoliło mi się na brzuch. Dotknęłam ręką to coś i to jest Darken. Poznałam go po mięciutkim futerku.
Nie mam pojęcia jak długo spałam, ale nadal jestem nie wyspana. Spojrzałam na budzącego się bruneta, jak on jest uroczo potargany. Nadal leżeliśmy na podłodze i nawet nie zmieniłam pozycji a królik leżał na mnie i Natanie.
- Trzeba wstawać - mruczał nie podnosząc się ani na milimetr tylko bardzej się we mnie wtulił traktując mnie jako poduszkę.
- Nie chce mi się.
- Mi też nie, ale trzeba cię zabrać do lekarza - powiedział.
- Nic nie trzeba - burknęłam i moje ciało opanował nagły wstrząs kaszlu - Albo i trzeba.
- Kaszlesz jak stary dziadek - mruknął.
- Trenuję na przyszłość jako stara babcia. Dzieci nie będę miała, a jak już to tylko z osobą, którą będę bezgranicznie kochać i mnie nie zrani - nie wiem czemu dodałam ostatnie zdanie. 
Chyba myślę, że z Natem to na poważnie. Brunet z niechęcią podniósł się z ziemi i spojrzał na mnie z góry pytającym wzrokiem.
- Zaraz wstanę - królik zszedł ze mnie i zaczęłam się podnosić. Ała, moje plecy, bezsilnie opadłam na ziemię przerywając ból - Albo i nie wstanę.
- Plecy? - bardziej swierdził niż zapytał.
Pokiwałam głową, chłopak bez słowa mnie podniósł starając się zadać mi jak najmniej bólu i ostrożnie postawił mnie na ziemię. Wtuliłam mu się w tors na znak, że dziękuję. 
Wraz z Darke poszliśmy do kuchni. Kiedy podchodziłam do szafki gdzie jest karma zwierzątka z czarnym futerkiem, zwierze nagle dostał ADHD, co aż taki głodny jesteś? Z trudem się schyliłam i podniosłam z jego żarciem. Swoje kroki skierowałam do jego miski, z rąk wyjął mi torbę Natan, który stał na środku kuchni. Spojrzałam na niego pytająco.
- Idź. Ja mu nasypię karmy - uśmiechnął się pogodnie a ja pocałowałam go w policzek i poszłam do łazienki.
Drzwi zostawiłam otwarte na oścież. Poczesałam włosy i aby ujażmić owieczki przy grzywce ( przypis autorki : owieczki, czyli malutkie loczki, które sterczą we wszystkich kierunkach ) postanowiłam potraktować je prostownicą. W czasie gdy zagrzewała mi się prostownica postanowiłam umyć zęby.
- Nie masz nic w lodówce - krzyknął oburzony brunet, który mnie przestraszył. 
Chyba pobiłam rekord Guinessa w skoku w górę z miejsca. Razem ze skokiem wyrzuciłam szczoteczkę w górę a kiedy probowałam ją nieudolnie złapać odbijała mi się od rąk i leciała jeszcze wyżej. Po paru odbiciach udało mi się ją złapać. 
- Wiem. Jak dostanę wypłatę to zrobię zakupy - odkrzyknęłam rękoma opierając się o umywalkę. Zaczynam tracić czucie w nogach.
- Chcesz głodować? Jesteś chora i musisz jeść.
Utrzymuję się tylko na sztywnych rękach, ale i w nich zaczynam tracić czucie. W drzwiach pojawił się chłopak a ja zaczęłam osuwać się na podłogę. Przed spotkaniem się z podłogą uratował mnie ciemnowłosy, który chwycił mnie w ostatniej sekundzie. Usiadł po turecku na dywanie a mnie umieścił na swoich nogach.
- Nic ci nie jest? - zapytał z przestrachem i ognikami troski w oczach.
- Nie wiem - szepnęłam zdezorientowana i wtuliłam się w niego.
- Co się tak w ogóle stało? - zapytał cicho probując nie niszczyć tej chwili bliskości.
- Zaczęłam tracić czucie w nogach a potem w ręcach - powiedziałam w skrócie.
Natan przyłożył swój policzek do mojego czoła i mnie objął. W jego ramionach czuję się tak bezpiecznie.
- Masz gorączkę - oznajmił i na utwierdzeniu się w tej tezie przyłożył mi dłoń do czoła - No, masz gorączkę.
- Trudno - mruknęłam lekceważąco - Położę się plackiem przed telewizorem, nafaszeruję się Ibupromem i mi przejdzie.
- Żadne trudno, jedziemy do lekarza. Dasz radę wstać?
- Nie wiem.
Przy podnoszeniu się z ziemi mimowolnie się skrzywiłam z bólu. Ostrożnie zrobiłam niepewny krok, Nat cały czas mnie asekurował. Czuję się jakby uczono mnie chodzić.
-  Dobra, mogę normalnie chodzić.
- To się szykuj a ja pójdę zadzwonić do Michaela - nim zdążyłam zareagować brunet zniknął za drzwiami.

~N~

Zostawiłem Ann samą, poszedłem na górę i zadzwoniłem do brata. Odebrał za trzecim sygnałem.
- Cześć brat, mam sprawę.
- Jaką? - zapytał bez entuzjazmu.
- Ann ma gorączkę chcę ją zawieźć do lekarza i jeszcze boli ją kręgosłup.
- Bolą ją plecy to nie źle się zabawiliście - powiedział dwuznacznie.
- Jeśli chcesz wiedzieć to nic z tych rzeczy. Już wcześniej ją bolały.
- Wcześniej mówisz.
- Michael! - fuknąłem na brata.
- Uspokój się bo ci żyłka pęknie.
- To pożyczysz mi samochód czy nie?
- Jestem w robocie a jak przypuszczam to powinieneś być w liceum.
- To załatw jakieś zastępstwo na godzinę.
- Postaram się. Będę za jakieś dwadzieścia minut - i się rozłączył.
Do pokoju weszła Ann zauważyłem, że ogarnęła włosy i twarz chociaż niewidać tak wielkiej różnicy. Razem poszliśmy do garderoby i wybraliśmy sobie jakieś ciuchy.
- Za jakieś dwadzieścia minut ma być Michael - oznajmiłem.
- Ja zaraz będę gotowa nie wiem jak ty.
- Wyrobię się.
Nałożyłem swój ulubiony szary sweter z czarnymi łatami na ramionach ( chodzi ten, który jest na zdjęciu przedstawiającego Natana [ strona Bohaterowie] ) i czarne spodnie. Ann natomiast nałożyła czerwone spodnie w kratkę

i bluzkę z wyszczerzonym kotem z Alicji w krainie czarów z napisem We're all mad here

CDN

__________________

Sasa nie wiem jak to zrobiłaś, ale zaraziłaś mnie xD