Rozdział XXIX cz1.

         Obudziłam się i patrzyłam na Kevina, który robił pompki. Jest w samych bokserkach i wygląda nawet pociągająco. Co?! Pociągająco?! Za wcześnie się obudziłam. 
- Obudziłaś się już? - zapytał jak podłapał mój wzrok.
- Nie do końca - powiedziałam śpiąco i zwlekłam się z łóżka.
- Miałaś jakieś koszmary?
- Raczej nie a ty?
- Obudziłem się przy czarnym i rozczochranym koszmarze - powiedział złośliwe.
- Odpracuj to - rozkazałam i usiadłam mu na plecach.
- Złaź. Jesteś za ciężka - przygwoździłam go.
- Lepiej? - zapytałam gdy położyłam się na nim twarzą do podłogi.
- No - powoli robił pompki.
- Ćwicz, ćwicz. Może jakąś laskę wyrwiesz - stykaliśmy się policzkami i objęłam go za szyję.
- To schudnij.
- Mięśnie sobie wyrobisz i proponuję jeszcze żebyś robił brzuszki - miarowe tempo jego pompek kołysało mnie i zaczynałam zapadać w sen.
- Lepiej by było gdybyś schudła - zamarudził ponownie.
- Zamknij się i ćwicz - warknęłam na niego po angielsku.
- Ty i twój Londyn - również powiedział po angielsku.
- Tak, ja i mój Londyn. A teraz ćwicz - ostatnie zdanie powiedziałam w ojczystym języku.
- Czuję dwa takie ciepłe punkty - powiedział i podejrzewam, że się uśmiechnął.
- He, no wiesz, najbliżej serca - rzekłam - Dlatego takie ciepłe.
- Dasz zagrzać ręce?
- Łopatki ci grzeje. Ciesz że, w ogóle ci coś grzeje.
                  Prawie, że zasnęłam kiedy przestał. Położył się na podłodze a ręce podłożył pod prawy policzek.
- Nie mogę już - oznajmił.
- To teraz zrobisz ze mną piętnaście brzuszków, cieniasie - sturlałam się z niego i patrzyłam w sufit.
- Chciałabyś. Najpierw schudnij - powiedział złośliwie.
- Pomagam ci nabrać muskulatury, a ty śmiesz krytykować moją wagę - obruszyłam się. 
                    Przewrócił oczami a palce u nóg schował pod łóżko.
- Chodź, pomożesz mi. Anorektyczko jedna - uśmiechnął się.
                    Na czworaka wgramoliłam na tors rudego i znalazłam odpowiednią pozycję. ( dżizas, jak pisałam te zdanie, to włączyły mi się skojarzenia. Co to szkoła robi z ludzi xD ) 
- Możesz zaczynać - powiedziałam gdy było mi w miarę wygodnie.
- Dziękuję za pozwolenie - mruknął.
- Proszę bardzo.
- Nie wiem czy się podniosę.
- Dasz radę - mruknęłam senna.
                   Z trudem zrobił pierwszy brzuszek.
- Jeszcze czternaście - pocieszałam go i zamknęłam oczy.
- Przez zimę nie mogę jeździć na BMX-ie - wyżalił się po jakimś czasie, czyli po czwartym powtórzeniu.
- Jeździsz na BMX-ie?
- No, a Ashton na desce - powiedział podczas podnoszenia się, przez co miał trochę słaby głos.
- Widzę, że ledwo dyszysz. Odpuść sobie, koniec brzuszków. Padłeś po sześciu - zeszłam z niego i przeciągnęłam się.
- Kiepski jestem - powiedział cicho z urażoną dumą.
- Po prostu wymagałam niemożliwego -mówiłam spokojnie oczekując, jak się na mnie rzuci.
                    Podszedł do mnie i podniósł jak w Dirty Dancing.
- Kiepsko mi idzie z brzuszkami, a tobą to mogę rzucać na odległość - wyszczerzył się.
- Postaw mnie idioto! - zażądałam.
- Nie umiem, jestem idiotą - powiedział wrednie.
- Mam lęk wysokości - próbowałam coś wymyślić na szybkiego.
- Ta, jasne, przecież uprawiasz parkour - zrobił minę w stylu are you fucking kidding me.
- Ale jebłam - zrobiłam facepalma przez własną głupotę. Rudy przewiesił mnie przez swoje prawe ramię, przez co widziałam wszystko, co było z tyłu.
- To co Fiona, idziemy na śniadanko? - zapytał rozbawiony.
- Puść mnie ogrze jeden. Jedynie co, to możesz być rudym kotem. 
- Za to tobie Fiona idealnie pasuje.
- Czemu?
- Jesteście tak samo brzydkie.
- Zmieniłam zdanie, jesteś osłem - roześmiał się.
- Osioł jest najbardziej zajebisty z całego filmu - schodziliśmy ze schodów.
- Nie mówię o filmie - powiedziałam złośliwie.
- Jak się wyszczerzysz, to wyglądasz jak koń - pocisnął po mnie.
- A ty jesteś rudy.
- Bo mogę cię nie chcący zrzucić ze schodów - zagroził.
- Masz zajebisty kolor - powiedziałam bez cienia sarkazmu.
- Dopiero to zauważyłaś? - odstawił mnie na ziemi i zachwiałam się do tyłu.
- Kłamałam - oznajmiłam z szatańskim uśmieszkiem.
- Małpa.
- Orangutan mandarynkowy.
- Pawian.
- Kapucynka.
- Kapucynki są słodkie.
- To jesteś skunksem.
- O jak miło, a ty jesteś słonicą.
- Hipopotam.
- Łysy kot.
- To sfinks. Dobra, spokój hipisie, bo ci jeszcze żyłka pęknie - z boku na czole wychodziła mu taka jedna - O, a teraz pulsuje.
- Mam cię łaskotać? - zbliżał się do mnie.
- Tylko spróbuj. Wylecę na zewnątrz z wrzaskiem, że chcesz mnie zgwałcić - ostrzegłam.
- Nie jesteś aż tak pojebana - powiedział z miną zwycięzcy.
- Nawet mnie nie dogonisz - droczyłam się z nim.
- Dogonię - ruszyłam pędem salonu.
                 Okrążyliśmy kanapę i rzucałam w niego poduszkami. Specjalnie zapędziłam się w ślepy zaułek niedaleko drzwi. Z udawanym przerażeniem patrzyłam na chłopaka i rzucałam w rudego czym popadnie. Kurtkami, butami i parasolkami.
- Mówiłem, że dogonię - zbliżał się do mnie.
                  W momencie gdy zaczął mnie łaskotać otworzyłam drzwi.
- Zostaw mnie - krzyczałam i ledwo się poruszałam do przodu, bo on mnie ciągnął wgłąb domu - Puść mnie - wymusiłam łzy i szarpałam się do przodu - Zostaw mnie zboczeńcu - zawyłam ponownie i biegłam przed siebie.
                  Przed domem zebrał się tłum gapiów.
- Pomóżcie mi. On chce mnie zgwałcić - darłam się, płakałam  i przebierałam gołymi stopami po śniegu. No brawo geniuszu.
- Zamknij się idiotko! Jeszcze po policję zadzwonią - biegł za mną.
                   Zatrzymałam się przy jakiejś grupce chłopaków i lekko szarpałam jego za kurtkę.
- Błagam pomóż. Ten zboczeniec napadł na mnie w domu - mówiłam bezradna.
- Ona kłamie, nic jej nie zrobiłem - bronił rudy, który ma na sobie tylko bokserki.
- Nie zbliżaj się do mnie - krzyknęłam histerycznie jak zbliżył się do mnie na krok - Moje stopy - przestąpiłam z nogi na nogę. 
                Chłopak zdjął z siebie kurtkę, nałożył ją na mnie i wziął mnie na ręce. Z zimna na nogach dostałam gęsiej skórki.
- Halo? Policja? Chciałbym zgłosić próbę gwałtu - policję zawiadamiał inny chłopak a Kev wybałuszył na niego oczy. Uśmiechnęłam się do niego zwycięsko.
- Nic nie zrobiłem. Ona kłamie, patrzcie, uśmiecha się - wskazał palcem na mnie a mi na zawołanie uciekł uśmiech i patrzyłam na niego przerażona oraz się skuliłam w geście, że boje się, iż może mi coś zrobić.
- Jasne - mruknął sarkastycznie szatyn, który mnie trzymał.
- Kurwa, jak zimno - trząsł się.
- No i dobrze, niech ci kutas odpadnie - warknął do niego blondyn, który patrzył na widowisko.
- Było by najlepiej - wtrąciłam a w środku wybuchłam śmiechem.
- Przecież się znamy - zwrócił się do mnie.
- Pierwszy raz cię widzę i żałuje tego - powiedziałam gorzko.
                 Przy nas zatrzymał się radiowóz policji. No, robi się ciekawie. Rudy miał przerażenie w oczach. 
- Dzień dobry, czy ktoś dzwonił po policję? - zapytała funkcjonariuszka.
- Tak, ja - odezwał się chłopak, który dzwonił.
- Kto jest ofiarą? - zapytał nie ogarnięty policjant.
- Ja - odezwałam się.
- A napastnikiem?
- On - blondyn popchnął Keva do przodu.
- Zabieramy was na komendę - zarządziła kobieta. Brunet odstawił mnie i oddałam mu kurtkę.
- Tylko zamknę dom - powiedziałam i szerokim łukiem ominęłam rudego.
                Nałożyłam buty i wzięłam płaszcz. Po zamknięciu domu szłam do samochodu, w środku był rudy, którego zakuto w kajdanki. Chciał mnie zabić wzrokiem.
- Jesteś z siebie zadowolona? - zapytał mnie wkurzony.
- Byłabym z siebie zadowolona gdyby obcięli ci pewną część ciała, a teraz masz za swoje. Zboczeńcu jeden - warknęłam do niego.
- To wszystko twoja wina - chciał rzucić się na mnie, ale kajdanki mu przeszkadzały.
- Proszę się uspokoić, albo użyje na panu paralizatora - ostrzegła.
- Niech się pani nie krępuje - powiedziałam ze złośliwym uśmieszkiem.
                 Może przesadziłam, chociaż niech wie, że ma mnie nie łaskotać. Przez resztę drogi milczeliśmy a Kevin pewnie wymyślał na mnie wszelkie przekleństwa. Sytuacja dla mnie jest komiczna. Wysiedliśmy i weszliśmy na komendę. Jak szliśmy przez korytarz do pokoju przesłuchań policjanci i policjantki śmieli się z niego lub posyłali mu kpiące spojrzenia a on się rumienił. Szare ściany i podłoga, a na środku stolik i cztery krzesła. Po jednej stronie ja z chłopakiem a po drugiej funkcjonariusze.
- Co się właściwie wydarzyło? - zapytał policjant.
- Schodzę żeby zrobić sobie śniadanie a w salonie był on - wskazałam na rudego, któremu zaraz oczy wyjdą z orbit - Zaczął się rozbierać, chciałam go wyrzucić z domu. Przy drzwiach złapał mnie i ciągnął wgłąb domu. Wcześniej chciał zdjąć ze mnie ubranie i chciał mnie skutecznie unieruchomić - wymusiłam łzy a twarz Kevina robiła się coraz bardziej zdziwiona.
- To nie prawda! - pisnął jak przestraszona dziewczynka.
- A jaka jest pańska wersja? - zapytała funkcjonariuszka.
- Chciałem ją łaskotać a ona odstawiła takie przedstawienie.
- Za próbę gwałtu oraz składanie fałszywych zeznań grozi nawet jedenaście lat - jedenaście lat?! O kurwa, muszę go z tego wyciągnąć, rudy zbladł.
- On nie kłamie, to ja skłamałam - rzekłam lekko spięta.
- Pan Paulako złożył doniesienie, że tamten mężczyzna chciał panią gwałcić. Czy to prawda? - zapytał policjant z naciskiem na słowo prawda.
- Nie, przecież powiedziałam, że to ja skłamałam a on mówi prawdę - jak oni go na policjanta wybrali, skoro nie potrafi logicznie poskładać informacji?
- To czemu pani krzyczała, że ten mężczyzna chce panią zgwałcić?
- Ten mężczyzna to Kevin i jest moim najlepszym przyjacielem. Nie chciał mnie zgwałcić, chciał tylko mnie połaskotać. Ostrzegłam go, że jak zacznie mnie łaskotać to będę krzyczeć - wściekłam się na policjanta.
- To czemu jest w samych bokserkach? - zapytała kobieta.
- Bo miał taki kaprys - powiedziałam kąśliwie - Nocował u mnie - dodałam znudzona.
- Żaden młody mężczyzna nie nocuje ot tak z młodą kobietą.
- Oglądaliśmy horror i bał się wrócić do domu. Nie moja wina, że jest tchórzem - z obojętnością wzruszyłam prawym ramieniem.
- Ann - powiedział cicho Kevin. Wygląda jakbym mu odebrała godność.
- Mogłeś chociaż udawać, że się nie boisz - uśmiechnęłam się złośliwie.
- Ty też się bałaś - wytknął mi.
- Bo jestem dziewczyną. A teraz siedź cicho, dupę ci ratuję. Gdybym jeszcze trochę poudawała to byś w pudle wylądował - warknęłam.
- To jak w końcu było? - zapytała wkurzona policjantka.
- Tak jak powiedziałam. Chciał mnie połaskotać, ostrzegłam go że będę wrzeszczeć. No i wylądowaliśmy tutaj - powtórzyłam - Przeliterować?
                Dostałam kuksańca od Kevina i nakazał mi się zachowywać.
- Dobra, tym razem dostajecie pouczenie. Następnym razem traficie za kratki nawet do trzech lat - westchnęła.
                 Na mojej twarzy pojawił się wyraz ulgi.
- Dziękuję - powiedziałam.
               Odwieźli nas a Kevin biegiem pokonał odległość do drzwi. Otworzyłam drzwi i zdjęłam płaszcz oraz buty.
- Jesteś pojebana! - naskoczył na mnie.
- Co ty? - zapytałam sarkastycznie.
- Przez ciebie zakuli mnie w kajdanki!
- Jeszcze trochę i byś paralizatorem dostał - wtrąciłam zadowolona - Usiądź - złapałam go za nadgarstek i usiedliśmy na kanapie - Jest mi trochę przykro.
- Właśnie w piekle pada śnieg - powiedział sarkastycznie.
- W ramach zadośćuczynienia opowiem ci pewną historię, która mi się przytrafiła - wzięłam głęboki oddech - W andrzejki jak Natan ze mną zerwał wracałam do domu i napadnięto na mnie.
- Wiem o tym - wtrącił się - Dostałaś nożem i wylądowałaś w szpitalu.
- Nie powiedziałam wszystkiego. Ktoś chciał mnie zgwałcić, przeżyłam tylko dlatego, że zabiłam napastnika. Tym napastnikiem był Michael, dowiedziałam się o tym jak wyszłam ze szpitala. Do dziś męczą mnie wyrzuty sumienia.
- Ou, przykro mi - przytulił mnie - Masz jakąś męską koszulkę?
- Raczej mnie, chcesz się umyć?
- No, a jakąś mniej babską?
- Mam jedną unisex. 
- To dawaj mi ją.
- To zanieś mnie na górę.
- Jeszcze czego. Mało nie trafiłem do paki przez ciebie i mam jeszcze nosić cię na rękach? - zbulwersował się.
- Gdybym tego nie odkręciła, to byś w niej siedział. Ciesz się, bo widziałeś, że z łatwością możesz w niej wylądować. Wystarczy że trochę poudaję.
- Ale później miałabyś wyrzuty sumienia, tak jak po... - dobrze wiedziałam co chciał powiedzieć.
- Ostrzegałam cię. Jestem zdolna do wszystkiego, a jak się uprę to dopnę swego. I nie wiedziałam, że to był on - warknęłam wściekła i gwałtownie wstałam. Jak on śmie mi to wytykać?
- Oj, no nie fochaj się już. Przecież wiesz, że nie chciałem - wstał i mnie przytulił. Odwzajemniłam uścisk.
- To myśl następnym razem - powiedziałam mu w ramię.
- Przepraszam - wymruczał i pocałował mnie w czoło.
- Nie gniewam się już - mruknęłam a on porwał mnie na górę i odstawił dopiero w garderobie.
                 Znalazłam i dałam mu bluzkę z nadrukiem RockTober Fest.
- Potem masz mi ją oddać. Ma dużą wartość sentymentalną - oznajmiłam.
- Dobra - mruknął i wyszedł.
                 Wzięłam sobie luźną bluzkę z nadrukiem czaszki i poprzecierane jeansy.

Zeszłam na dół, dałam Darkenowi jeść i zaczęłam się odmóżdżać przed telewizorem.
________________________________________________________________
No tylko tyle. Przepraszam :C
Było przypuszczenie, że nie będzie rozdziału w tym tygodniu.
Cholernie dziękuję Magdzie, która mi bardzo pomogła :D
Radzę czasami zaglądać na nasz główny czat na google plus, ponieważ czasami dodaję spoilery :)
Co do zdjęć Ann, to wybiorę dwójkę i czwórkę, ponieważ idą łeb w łeb.