Informacje i jest mi przykro

Na początek:
Przepraszam, że nie było rozdziału przez tyle czasu.
Informacje:
Z powodu, że miałam bałagan w pokoju przez cztery dni zabrano mi komputer i odzyskam go w środę.
Na Walentynki chciałam wstawić rozdział, więc wkleję wam różne akcje z rozdziału, które dałam jako spoilery. Jak odzyskam laptopa, to wstawię rozdział jak tylko go napisze. No więc, zaczynamy.
~°~
Z każda upływającą sekunda coraz bardziej się denerwowałam. A co jeśli wynik jest pozytywny? Zamknęłam O czy i opuściłam głowę. Wokół mnie panuje nieprzenikniona cisza, słuchać niespokojne tempo bicia mojego serca. Wzięłam głęboki oddech i spojrzałam na test. Wynik negatywny, nie jestem w ciąży. Do oczu napłynęły mi łzy szczęścia i odetchnęlam z ulgą. Mam ochotę skakać z radości, ale moja kostka. Wyciągnęłam telefon z kieszeni i zadzwoniłam do Kevina, odebrał za czwartym sygnałem.
- Co jest?
- Mógłbyś przyjść do mnie? - zapytałam cały czas wyszczerzona.
- Trochę nie za bardzo, a co jest?
- Nie chciałabym mówić Ci tego przez telefon - mój entuzjazm lekko przygasl.
- Ech, dobra. Będę za dziesięć minut.
- Czekam - rozlaczylam się.
Przeniosłam się na kanapę w salonie i zaczęłam głaskać Darkena. Smok (tatuaż na brzuchu) może być spokojny, tak samo ja. Co ja takiego zjadłam, że wymiotowałam? Podeszłam do wieży i włączyłam muZykę. Od kluczylam drzwi, usiadłam na oparciu kanapy i wsluchiwalam się w tekst piosenki. Otworzyły się drzwi i pojawił się Kev.
- Nie jestem w ciąży - szybko pod kustykalam do niego.
Skoczyłam na niego, nogami oplotlam to w pasie i przytulilam się.
- Nie jesteś? - zapytał ucieszony.
- Nie - uśmiechnęłam się.
Odwrocilismy twarze w tym samym kierunku i nasze usta zostały złączone. Trwalismy tak kilka sekund i chyba żadne z nas nie kwapilo się żeby przestać.
- No, siema - powiedział skonsternowany Edd.
                         ~°~
- Czy ty masz jakieś przyjaciółki? Cały czas spędzasz z chłopakami - zaśmiałam się z reakcji chłopaka. (Edd )
- Jak za dużo czasu spędzam z chłopakami, to wynocha stąd - palcem wskazałam w kierunku drzwi.
- My jesteśmy ci fajni i nigdzie nie idziemy - obruszył się.
                 
    ~*~
Przez następne dwie godziny siedzieliśmy w salonie i się wygłupialiśmy. Chłopaki we dwójkę zanieśli mnie do mojego pokoju i ułożyli na łóżku. Naturalnie ja po środku, Edzio po mojej lewej a Kevin po prawej.
- Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz - rzekł w pewnym momencie brunet.
- Ale my z plemnika jesteśmy - zauważył rudy i zaśmiałam się z jego uwagi.
- Z plemnika powstałeś, w plemnik się obrócisz - dokończyłam i razem wybuchneliśmy śmiechem.
- Ciekawe czy jesteśmy wpadką, czy chcieli nas - zastanowił się Edd.
- Do dzisiaj nie wiem, gdzie mnie rodzice zrobili - oznajmił Kevin, zaśmialiśmy się - Pewnie u babci w mieszkaniu.
- Na pralce - dodał chłopak.
- To wiesz jak powstałem? - zapytał zdziwiony, mnie już bolał brzuch.
- Wolałbym nie, ale pewnie na pralce.
- W Toi-toi-u - dodałam uszczypliwie.
- Urodzili - dokończył piwnooki.
- Dlatego rude włosy - pokładaliśmy się ze śmiechu, a Kevin no raczej nie.
- To wiecie więcej, o tym jak mnie zrobili, niż ja.
- A jestem od was młodsza o rok, jak żyliście to mnie na tym świecie nie było.
- O, to w kwietniu taką osiemnastkę ci urządzimy - oznajmił rozradowany Kev.
- A Kevin będzie striptizerem - powiedział Edd. Złapałam się za głowę.
- Nie, nic nie mów - przestraszona zatkałam mu usta - Mam bardzo bujną wyobraźnie i jak coś mówisz, to od razu wyobrażam to sobie - czuję się jak po traumie, a oni się śmieją.
 - Jak chcesz zostać striptizerem to zaczynaj brzuch sobie wyrabiać - powiedział, gdy zabrałam rękę z jego ust.
- To, że ty masz, to nie znaczy, że ja mam mieć - burknął.
- Masz kaloryfer? - chyba zaświeciły mi się oczy.
                   Rzuciłam się, żeby zobaczyć jego umięśnienie. Chciałam podwinąć mu koszulkę, ale on ją ściągał w dół.
- Ona mnie rozbiera, Kevin ratuj - krzyczał głosem wyższym o tonację.
- Ale jak? - zapytał się rudowłosy.
- Nie wiem, też ją rozbieraj - zaśmiałam się z naszej scenki.
                 Z płaskiej ręki walnęłam go w dłoń, usłyszeliśmy takie plaśnięcie. Kev zaczął się do mnie dobierać i chciał zdjąć mi koszulkę.
- Uhuhuhu, zaraz mnie zgwałci - początek był bardzo wysoko - Kevin, zróbże coś.
- Właśnie robię, nie widzisz? - broniłam się i jednocześnie próbowałam zobaczyć umięśnienie u Edka.
- Nie, ja tu się bronię przed nią. Jakaś niewyżyta jest - płakałam ze śmiechu.
                  Udało mu się podwinąć mi bluzkę za pępek i widać mój tatuaż.
- U, tatuaż masz - zauważył chłopak.
- Gdzie mi się gapisz? - zapytałam.
- O to samo mogę zapytać - nadal szamoczemy się we dwóch.
- Chcę tylko zobaczyć twoje mięśnie - usprawiedliwiałam się.
                     Rudy zaraz za wysoko podwinie mi bluzkę, zdrową nogą zaczęłam go odpychać.
- Uhuh, ja się tak nie bawię - wypiszczał i natychmiast mnie puścił - Chyba nie będę miał dzieci.
                      Oparłam głowę o brzuch Edzia i trzęsłam się ze śmiechu. Usłyszeliśmy dźwięk spadającego ciała i jęk.
- Ty to masz szczęście - powiedział Edd.
                     Poczułam rękę na mojej łydce i Kevin ściągał mnie na dół.
- Edd, ratuj mnie - złapałam go za rękę.
                         Próbował mnie wciągać, jeden za nogę, drugi za rękę, potem będę jakaś nieproporcjonalna. Gdy prawie spadałam, on bezczelnie mnie puścił i spadłam na Keva.
- Jezusu, zejdź ze mnie - wyjęczał.
- Całe łóżko dla mnie - oznajmił Edek.
               Podniosłam się z brązowookiego i z góry napadłam na rozciągniętego bruneta.
- Mamo -jęknął - Mam zmiażdżone wszystkie organy wewnętrzne.
- Nie jestem taka ciężka - obruszyłam się i przeturlałam obok.
- Masz wystające kości.
- Potwierdzam - powiedział słabo Kevin.
- Jak już jesteś na podłodze, to przynieś nam laptopa - zwrócił się do niego kolorowo włosy.
- Yhym - to chyba znaczy tak - Ale jeszcze trochę tu poleżę.
- Gdyby nie ta kostka, to sama bym poszła - oznajmiłam zirytowana.
- Chyba sam pójdę - oznajmił Edd i podniósł się.
- Aght - jęk bólu, gdy wstaje Edek - Dzięki bracie.
- Jak leżysz na podłodze przy łóżku, to się dziwisz?
               Zbolały rudzielec wdrapał się na łóżko i zajął miejsce po prawej stronie.
- Co cię boli? - zapytałam go.
- Wszystko! Włącznie z nerkami - wyjęczał.
~°~
Kogo niesie po takiej porze?  Otworzyłam drzwi a tam czwórka wyszczerzonych chłopaków.
- Co wykombinowaliście? - zapytałam i wpuściłam ich do domu.
- Piżama party - wykrzyknął radosny Edzio.
- Co on ćpał? - zapytałam Kevina.
- Sam chcę wiedzieć - mruknął.
- Mamy żarełko - oznajmił David.
- I śpiwory - dołączył Ashton.
- Czyli nocujecie u mnie - mruknęłam.
- Nie cieszysz się? - zapytał smutny Edd, mocno mnie przytulił - No nie smutaj się.
- Człowieku, co ty ćpałeś? - zapytałam skonsternowana.
- Napalił się na nocowanie - powiedział rudy.
- Nie wiem czy akurat na nocowanie się napalił - rzekł Ashton i spojrzał na mnie.
- Nieźle wyglądasz - komplementował mnie Dav.
- Dzięki - zmieszałam się - Trzeba przydzielić wam pokoje. Są trzy wolne łóżka, więc albo ktoś śpi podwójnie, albo w śpiworze.
- Ja śpię z Ann - podniósł się jednakowy krzyk - Nieprawda, bo ja.
               Patrzyłam na ich krzyki i usiadałam na oparcie kanapy. Zażenowana nie wiedziałam, co mam zrobić.
- Załatwmy to po męsku - powiedział David i chwila ciszy - Kamień, papier, nożyce.
              Parsknęłam śmiechem, Kevin na Ashtona a David na Edka. Kev z Ashem cały czas remisowali. W pewnym momencie brunet przyłożył poduszką dla wyszczerzonego Vida, aż się zatoczył. Blondyn wziął poduszkę i oddał dla Edda po drodze uderzając Ashtona. Kevin też dostał i powstała wielka bitwa na poduszki. Wystarczy przykrótka koszula nocna żeby obudzić dzikusów. Chwila! Stop! To moim przyjaciele i zaraz pozabijają się poduszkami.
- Stop - rozdarłam się. Zatrzymali się w pół ruchu i patrzyli na mnie zdziwieni - Odłóżcie poduszki - położyli je z powrotem na miejsce - Ustawcie się w równym rzędzie przede mną - spełnili moje polecenie - Jedzenie zostawcie w kuchni, zastanowię się, co z wami zrobić
               Po co zakładałam tą koszulę? Dobra, trzeba coś z nimi zrobić. Nie zdążyłam się namyślić, bo zaraz przyszli i patrzyli na mnie wyczekująco.
- Wszyscy chcecie ze mną spać, Jezu, jak to zabrzmiało. Na moim łóżku zmieszczą się góra trzy osoby, możemy przenieść materace i będziemy spać w moim pokoju. Dobra, ze mną śpi Ashton i Kevin - dwójka wymienionych chłopaków uśmiechnęli się tryumfalnie, Edd mało, co się nie popłakał - A ty - zwróciłam się do niego - I tak miałeś, aż za dobrze.
- Idziemy na górę? - zapytał blondyn.
- Materace trzeba zanieść.
- Gdzie one są?
- Zaprowadzę was - wstałam i zaczęłam kuleć w kierunku pokoju gówniarza.
               David pomógł mi iść, zatrzymałam się w progu, nie chciałam dalej wchodzić, bo jadowity róż na ścianach mocno mnie odrzucał a chłopaki się skrzywili.
- Zabierzcie materac z łóżka, za ścianą jest drugie łóżko z materacem. Zanieście je na górę - Kevin i Edd poszli do drugiego pokoju.
               Jakoś się przemogłam i weszłam do środka. Ashton z Davidem zaczęli szamotać się z łóżkiem a ja zdejmowałam pościel z kołdry i poduszek. Chłopaki po jakimś czasie skończyli i zostałam sama. Po jakimś czasie skończyłam, wzięłam kołdrę oraz poduszki i szłam w kierunku otwartych drzwi.

- Dżeronimooo - usłyszałam, kiedy szłam.

                       Gdy byłam w drzwiach widziałam jak na materacu pokonują ostatnie stopni i rozpędzeni jechali na segment. Skończyło się na huknięciu i roześmianych chłopakach.

- Warto było - oznajmił Ash.

- Ja chcę jeszcze raz - powiedział Kev.

                     Tak, to normalne. Wzruszyłam ramionami i poszłam do drugiego pokoju. Wlekli materac na szczyt schodów i posyłali mi miny niewiniątka.

- Chodź z nami - zaproponował Edek.

- Jak skończę.

- To skończymy zjeżdżać.

- Na trzeci zjazd się załapię.

- Edek, chodź - ktoś go zawołał.

- Idę - odkrzyknął - Jak nie, to siłą cię zawlekę.

- Dobra, dobra, idź.

                      Krzyk ,,Yolo” i zjazd po schodach, któremu towarzyszą dzikie krzyki i śmiech. Uwielbiam ich za takie akcje. Skończyłam szybciej i obładowana szłam na górę. Rzuciłam wszystko przy łóżku i wróciłam na szczyt schodów.

- To nasz ostatni zjazd, bo dupa już mnie boli - oznajmił Dav.

- Ann na początek - rzucił Kevin.

- Chyba za mocno przydzwoniłeś w segment - władowałam się na koniec.

- Drugi raz był w ścianę - powiedział Ashton dumny z siebie.

                    Edek z Ashem na początek a za nimi rudy z blondynem, ja byłam na końcu.

- Co krzyczymy?

- Za Polskę? - zaproponował Dav.

- Za Polskę - pokiwaliśmy głowami.

- Za Polskę - wspólny wrzask i jazda w dół.

                    Czułam każdy stopnień, wydawaliśmy z siebie dzikie okrzyki. Zjazd skończył się na stłuczce z kwiatkiem.

- Moje gratulacje, miałam tylko jeden kwiatek, który mi nie usechł, ale pobiliście go - powiedziałam ironicznie.

- Zaraz posprzątamy - powiedział zasypany ziemią Edd.

- Spróbujcie nie - mruknęłam i podniosłam się z materacu.

- Gdzie jest miotła? - zapytał Kev.

- W schodach jest schowek, powinniście znaleźć.

                    Brunet wstał i pochylił głowę i zaczął targać swoje włosy. Z głowy sypał się brunatny pył, gdy skończył miał napuszone włosy, śmieliśmy się z jego nowej ,,fryzury’’.

- Czyli mi nie do twarzy - spochmurniał.

- Chodź ze mną - powstrzymywałam się od śmiechu.

                 Ciągnęłam go za rękę i chichrałam się po drodze.

- Gorzko, gorzko, gorzko - skandowali z głupimi uśmiechami.

                    Nie odwracając się do nich pokazałam im skrócony ,,gest Kozakiewicza’’ ( czyli, spierdalaj).

- Za sprzątanie się bierzcie - krzyknęłam, gdy wchodziłam do łazienki - Trzeba ci włosy umyć.

- Ale błoto będę miał - złapał się za głowę.

- Jak ja się za to zabiorę, to nie - powiedziałam rozdrażniona.

- Masz męski szampon?

- Nie, ściągaj koszulkę - ustawiałam odpowiednią temperaturę wody.

- Co? - zapytał szukając drogi ucieczki.

- Chcesz mieć mokrą koszulkę?

- A, nie, już ściągam.

                   Jakie on ma mięśnie na brzuchu. Zawsze będę miała słabość do dobrze umięśnionych brzuchów. Podchodził do mnie lekko zmieszany.

- A widzisz, udało mi się zobaczyć twój brzuch - dźgnęłam go, na co zareagował uśmiechem. - Włosy muszę ci rozczesać.

- Czemu?

- Bo masz poplątane, chyba logiczne?

                   Rozczesałam i dokładnie umyłam oraz spłukałam mu włosy. Dałam mu ręcznik i poszłam na górę. Chłopaki siedzieli już w piżamach i rozmawiali.

- Dam wam pościel i nawleczecie je na kołdrę i poduszki - powiedziałam do nich.

                Pokuśtykałam do garderoby i wzięłam z niej dwa zestawy. Jeden w szare kamienie a drugi w ciemny las, oba zestawy mają nadruk 3D.

                 Wróciłam do łazienki, Edd nakładał górę od piżamy. Ułożyłam mu włosy i wysuszyłam. Gdy wychodziliśmy przeszył mnie ostry ból dochodzący z kostki, usiadłam na pufie, skrzywiłam się i złapałam za kostkę.

- Co jest? - zapytał przestraszony Edek.

- Miałam oszczędzać kostkę, teraz mnie boli - wyjaśniłam.

                 Pochylił się nade mną, lewą rękę położył w zgięciu moich kolan a prawą na moich plecach i uniósł mnie. Złapałam go za szyję i położyłam głowę na jego prawym ramieniu.

- Dziękuję, że mi robisz to dla mnie - powiedziałam poważnym tonem.

- Niby, za co mi dziękujesz?

- Za to, że mi pomagasz.

                  Zatrzymał się w połowie schodów, postawił mnie, położył mi dłonie na biodrach i przytrzymał, żebym się nie wyrwała. Spojrzał mi w oczy dokładnie badając ich barwę.

- Od kiedy dziękujesz za takie drobnostki? - wzruszyłam ramionami - Zawsze będę ci pomagał i cię pocieszać. - mówił poważnie i pocałował mnie w czoło - Wiem, że podobasz się Kevinowi.

- Co? - zapytałam zdziwiona. Szybko mnie chwycił i gnał na górę pokonując po dwa stopnie.

- Przecież nic nie mówiłem - wyszczerzył się.

                Cicho weszliśmy do pokoju i brunet odstawił mnie na ziemię. Nie wiem czy to jest normalny widok. Trzy ganiające się poszwy na kołdrę, które groziły sobie nawzajem.

- Chyba pomyliliśmy domy - powiedział mi do ucha.

- Nie, przecież to Ash, Dav i Kevin. Takich akcji bardziej się po tobie spodziewałam - powiedziałam cicho.

                I właśnie osoba, która nałożyła poszwę w las wbiegła w ścianę.

- O kurwa, ała, ała - słyszeliśmy przytłumiony głos.

               Razem z Edkiem bezgłośnie wyliśmy ze śmiechu, na migi pokazałam Eddowi, żeby szedł za mną, w rękę wzięłam poduszkę a brunet drugą.

- Gdzie Ann z Eddem? - zapytała kamienna pościel.

- Pewnie biorą długą kąpiel razem - odpowiedziała moja czarna pościel z motywem dużego smoka.

             Była przy perkusji, szybko znalazłam się przy niej i zdzieliłam poduszką.

- Co jest, kurwa? - zapytała zdziwiona.

- Edd plecy jej myje - wtrąciła poszwa w las.

                 Chłopak bezszelestnie znalazł się przy niej i zaatakował na głowę. Poszwa znowu spotkała się ze ścianą.

- Po cholerę ta ściana - powiedziała rozdrażniona i zbierała się z niej.

- Lepiej nie wiedzieć, co oni tam robią, chociaż mamy powyżej osiemnastki - oznajmiła kamienna pościel.

              Znalazła się najbliżej mnie, uderzyłam w głowę, a kiedy leciała do przodu podstawiłam jej nogę i przywitała się z podłogą. Stanęłam na plecach jakiegoś chłopaka.

- Jeszcze jakieś teorie macie? - zapytałam głośniej.

              Ktoś pode mną zesztywniał, pozostała dwójka raptownie się zatrzymała przy Edku, który znokautował ich poduszką.

- Mamy mocno przesrane? - padło pytanie pode mną.

- Dostaliście poduszkami.

- To były poduszki? - zdziwiły się pościele.

- Dobra, wyłaźcie z pościeli. Mieliście nałożyć je na kołdrę a nie na siebie.

- Mogłabyś ze mnie zejść?

             Zeszłam i usiadłam na łóżko. Na pierwszy ogień poszła pościel z motywem lasu, pod którą był Ashton i usiadł na materac.

- Wejście smoka - krzyknął radosny Dav i zdjął pościel w smoki.

- Raczej wyjście - poprawił rozczochrany Kevin, który przed chwilą wyszedł.

- Dupą - mruknął Ashton.

~o~

                Nie chciałam żadnych zadań, więc zawsze brałam pytania. W pewnym momencie gry Edzio zadał mi takie pytanie:

- Chcesz wrócić do Londynu? Na stałe.

- Tak, jak skończę szkołę to chcę się przeprowadzić - wyznałam szczerze.

- Co? Chłopaki, przeprowadzamy się do Ann - powiedział blondyn.

- Zgadzam się - poparł go Ashton.

- Ja też - wtrącił Kev.

- To mieszkamy u Ann - ucieszył się Edd.

                Patrzyłam na nich zszokowana, oni są skarbem. Uśmiechnęłam się lekko.

- Przecież nie starczy pokoi, ktoś będzie musiał mieć różowy pokój, ktoś jeszcze inny spać w salonie, no i, w jednym łóżku będą musiały spać dwie osoby - podsumowałam.

- Jutro pomyślimy nad szczegółami - uciął David.

                  Pierwszą ofiarą był Kev, bo miał za zadanie zjeść łyżkę cynamonu. Szamotał się i ciężko było go unieruchomić. Po skończeniu tortur wziął mnie na kolana, wtulił się we mnie i kołysał się do przodu. Zażenowana patrzyłam na chłopaków, Ashton chrząknął i zakręcił butelką, gwint pokazywał na moje nogi.

- Pytanie?

- Zaskoczę cię, wyzwanie - zmieszał się lekko, ale zaraz uśmiechnął się chytrze.

- Zgódź się na bycie naszą szefową - patrzyli na mnie z wyczekiwaniem.

- Dobrze - westchnęłam i powstał dziki krzyk radości.

                  Po skończeniu ich wybuchu radości zakręciłam butelką i wypadło na Vida.

~o~

                     Dav, zakręcił butelką i padło na Edzia. Kazano mu umalować się i wbić w moje ciuchy. Nałożył moją spódnicę w szkocką kratkę i artystycznie poszarpaną bluzkę, do tego jeszcze pełno dodatków, buty na obcasie i w całości jest umalowany. Przeszedł między nami kilka razy, nagrywałam wszystko i padaliśmy ze śmiechu.

- Czuję się obdarty ze swojej męskiej godności - skomentował.

                    Płakałam ze śmiechu a chłopakom bolały brzuchy. Po skończonym pokazie mody dla transwestytów szczęśliwy był z swojej piżamie i bez tapety na twarzy. Graliśmy do pierwszej nocy, potem opowiadaliśmy sobie straszne historie i gadaliśmy na różne tematy. Koło czwartej zasnęliśmy, Kevin z Ashtonem oraz ze mną na moim łóżku, a Edd i Vid na materacach, które zostały złączone, gdy rozmawialiśmy.

~o~

                   Chłopaki wyszli i mogłam pocieszyć się ostatni chwilami spokoju i ciszy. Zaczęłam myśleć o Rozalii. Nagle wydała mi się… taka… pusta. Każdy jej temat rozmów zaczynał i kończył się o ciuchach, wyprzedażach, butach, kosmetykach, fryzurach, chłopakach i o Leo. Często narzekała, że nie ma, w co się ubrać, że jest za gruba. Mało, co w depresję nie wpadła, że ma małego pryszcza przykrytego grzywką. Cały wolny czas spędzała na zakupach. O matko, ona jest pusta jak mało, kto. Ta informacja zadziałała lepiej niż wiadro lodowatej wody.

                  Usłyszałam pukanie do drzwi, pewnie Lenny już jest.

- Otwarte - rozdarłam się na cały regulator.

                   Do środka wszedł właściciel butiku i posłał mi uśmiech. Przyszedł do kanapy i pochylił się żeby mnie pocałować, ale położyłam ręce na jego barki i lekko odsunęłam.

- Chciałabym właśnie porozmawiać z tobą o… tym.

                     Usiadł obok oraz patrzył na mnie wyczekująco.

- Ja nie mogę tak. Źle się z tym czuję, nie jestem taka - mówiłam chaotycznie.

- Uspokój się i wtedy mów - wzięłam głębszy oddech.

- Zerwałeś z Rozalią i teraz próbujesz ze mną. A ja tak nie mogę, co z tego, że to moja była przyjaciółka. Nie jestem z takich. Nie chcę żeby to wpłynęło na naszą relację. Może i jestem wredna i mam w dupie to, co myślą inni na mój temat, ale nigdy nie będę bezduszną suką.

-Dobrze, zrozumiałem.

~o~

Kostka coraz lepiej się sprawuje i jutro już nie powinna boleć. Znalazłam wygodną pozycję na kanapie, przykryłam się kocem, zaczęłam czytać i powoli się relaksowałam. Raptownie otworzyły się drzwi.

- Ann - słychać płaczliwy wrzask od progu.

                         Odwróciłam głowę i zobaczyłam zapłakanego Alexego. No kurwa, w tym domu nie mam ani chwili dla siebie.

- Zdejmij buty i kurtkę i przyjdź, powiedz, co się stało i przytul do cioci Ann - spróbowałam zażartować.

                             Położył się na kanapie a jego głowa spoczęła na moich kolanach.

- Armin wstydzi się mnie - wychlipał, zaczęłam głaskać go po włosach.

- Co, czemu? - zdziwiłam się.

- Bo jestem gejem. Nie rozmawiamy od dwóch dni - spojrzał na zegarek - Siedemnastu godzin, trzynastu minut i trzydziestu sekund. Ann, ja chcę się zmienić - spojrzał na mnie miną uderzonego szczeniaczka - Chce być hetero, albo chociaż Bi.

- Czemu przyszedłeś z tym do mnie? - ponownie się zdziwiłam.

- Bo wiem, że tylko ty mi pomożesz.

- Alex, bycie gejem nie jest chorobą. Chodź do mojego pokoju - wstaliśmy i na jego plecy narzuciłam koc.

- Ale chcę być hetero - powiedział smutno.

- Tak właściwie to czemu zostałeś gejem? - wchodziliśmy po schodach.

- Nie miałem powodzenia u dziewczyn.

- Oszalałeś? Wiesz ile dziewczyn się w tobie buja?

                    Alexy jest załamany kłótnią z bliźniakiem. Usiedliśmy na moim łóżku i niebiesko włosy przytulił się do mnie.

- Pomóż mi - wyszeptał błagalnie.

- Najpierw się uspokój, bo wychodzi, że ty jesteś babą

- Postaram się.
                    Dopiero po kwadransie w pełni się uspokoił. Lekko musnęłam go w usta, ciężko mi jest całować na siłę. W Londynie wszystko było łatwiejsze.

- To mój pierwszy pocałunek z dziewczyną - przyznał zakłopotany.

- Musisz chcieć tego, a nie zmuszać się. Możesz robić ze mną co tylko zechcesz - położyłam się na łóżko.

                      Zakłopotany zawisł nade mną i niezdarnie zaczął całować mnie po szyi.

- Śmielej - podniosłam się do pozycji siedzącej.

                       Ujęłam jego twarz w dłonie i patrzyłam mu w oczy. Powoli zbliżał się do mnie, aż nasze usta złączyły się w niepewny pocałunek. Oddawałam każdy jego pocałunek i starałam się wzbudzić między nami namiętność. Gdy go objęłam cały się spiął i zamarł.

- Nic ci nie zrobię - wyszeptałam mu do ucha i lekko przygryzłam płatek ucha.

                         Wsadziłam rękę w jego włosy i wpiłam się w jego usta.

- Rozluźnij się - powiedziałam w krótkiej przerwie między pocałunkami.

                         Po krótkim czasie uzyskałam odpowiedni efekt, rozluźnił się i przestał być niepewny. Stał się zachłanny i odważny. Kiedy lekko rozchyliłam wargi natychmiast do buzi wsunął mi swój język i odbyła się walka o dominację.

- Nie dam rady - przerwał gwałtownie - Ja nie potrafię.

- Wiem, że dasz radę- wsunęłam mu rękę pod koszulkę i zaczęłam jeździć po jego umięśnionym brzuchu.

- C-co ty robisz?- odsunął się trochę.
- Odpręż się i pozwól mi działać- zdjęłam z niego koszulkę i popchnęłam go lekko.
                       Pocałowałam go, ale nadal był spięty, odpuściłam. Zrezygnowany z powrotem nałożył pstrokatą koszulkę.

- Przepraszam, źle się za to zabrałam - powiedziałam lekko spięta i patrzyłam na fałdy w pościeli.

- To nie twoja wina.
- Inaczej - westchnęłam i usiadłam po turecku, niebiesko włosy zrobił to samo - Co takiego jest w facetach, czego nie mają dziewczyny. No po za oczywistym - mruknęłam.
- No, są umięśnieni.
- Dziewczyny też mogą. Może mniej, ale zawsze.
- Nie są puści i zagadkowi.
- Czy ja jestem pusta? Albo Violka? Iris?
- No nie- przyznał speszony- Ale wymagacie się wszystkiego domyślać.
- Nie wszystkie. Zazwyczaj to faceci są takimi idiotami, że nie domyślają się oczywistych rzeczy.
- Może rzeczywiście…
- Powiem ci więcej. Chłopaki nie cierpią chodzić na zakupy i nie interesują się modą, a większość dziewczyn tak. Dziewczyny są czułe w przeciwieństwie, do niektórych mężczyzn. Oczywiście zdarzają się wyjątki, jak ja albo ty.
- Nie pomyślałem o tym - popatrzył na mnie ze zdziwieniem.
- No to w czym problem?
- Ja… sam nie wiem. Nie umiem tego wytłumaczyć - chwilę zastanawiałam się nad kolejnym ruchem.
- Zastanów się i spróbuj mi powiedzieć co mogłoby ci się we mnie spodobać.
- Ale ja…
- Powiedziałam zastanów się. Na początek coś co może ci się podobać w facecie - przyglądał mi się kilka minut.
- Masz śliczne oczy, mają kolor szmaragdów.
- Dobrze. Co dalej?
- Uwielbiam jak się uśmiechasz, chociaż rzadko to robisz.
- Dzięki - mruknęłam odrobinę zawstydzona - Spróbuj porównać różne dziewczyny. - No, ja…- uśmiechnęłam się delikatnie 
- Dużo lepsze są dziewczyny, które nie malują się jak Amber.
- Amber to klaun, a nie dziewczyna - powiedziałam złośliwie.

- Czasami rozśmieszają mnie wasze złośliwości - powiedział z leciutkim uśmieszkiem.

- Zwróciłeś kiedyś uwagę na figurę? Kobiece kształty mają cię kusić a nie męskie.
- Na pewno nie powinny być kościotrupami - speszył się.
- Coś jeszcze? - zbliżyłam się powoli do niego.
- R-raczej n-nie - zaczął przyglądać się mojemu tatuażowi.
- Na pewno? Nic więcej?- mruknęłam uwodzicielsko.
- Ekm… Twój tatuaż…- powiedział niepewnie.
- Tak?
- J-jest bardzo ciekawy.
- Mam jeszcze jeden, chcesz zobaczyć?

- N-nie koniecznie- zarumienił się odrobinę.

                   Przysunęłam się do niego, opuszkami palców dotknęłam jego dłoni. Ponownie się uśmiechnął, trzymaliśmy się za ręce. Drugą ręką wędrowałam na jego szyję, patrzyliśmy sobie w oczy i stykaliśmy się nosami. Nawet nie drgnęłam w jego kierunku, sam niech zacznie. Odgarnął mi włosy z twarzy i lekko musnął moje usta. Jest duża możliwość, że zostanie hetero. Pocałunki stawały się namiętniejsze, chciałam zobaczyć jak zareaguje i zaczęłam podwijać oraz zdejmować jego koszulkę. On się za to zabrał za moją.

                   Usłyszałam trzaśnięcie drzwi i natychmiast oderwałam się od Lexego.

- Ann, jesteśmy - usłyszałam przytłumiony wrzask Ashtona.

- Szybko, nakładaj bluzkę - rzuciłam jego ubranie i szybko nałożyłam górne odzienie.

                  Sekundę po ubraniu się otworzyły się drzwi i wpadła do nas chmara chłopaków. Posyłali nam ciekawskie spojrzenia.

~o~

                Ignorując spojrzenia chłopaków zeszłam na dół i pożegnałam się z załamanym bliźniakiem.

- Głupio wyszło, masz spore szanse na zmianę orientacji. Przepraszam cię za nich - pocieszyłam go i zamknęłam za nim drzwi.

                 Wściekła pognałam na górę i weszłam do swojego pokoju.

- Co to miało być do cholery?! - naskoczyłam na nich, nie dałam im wtrącić ani słowa - Po pierwsze, to jest mój dom. Po drugie, mogę robić co chcę i z kim chcę. Po trzecie Alexy był moim gościem. Po czwarte, Alexy jest gejem!

                     Zmieszali się i zrobiło im się głupio.

- Kretyni - skomentowałam oburzona, otworzyłam drzwi na oścież - Wynocha - warknęłam i rzucałam im wściekłe spojrzenia.

- Ann, przepraszam - wyjęczał Edd.

- Wynoście się - krzyknęłam wściekła.

                     Trzasnęłam za nimi drzwiami i zamknęłam na klucz.

~o~

Okazało się, że trafiłam do przytulnego pubu, przy barze było pełno chłopaków a zza ścian dobiera tłumiona muzyka. Są też stoliki z krzesłami, zauważyłam parę kanap, na których liżą się pary, bo całowaniem się tego nie nazwie. Kątem oka zauważyłam stoły bilardowe. Zobaczyłam znajome kudły za barem.

- Ruchałbym - usłyszałam uwagę skierowaną na moją osobę, przez jakiegoś odpychającego chłopaka.

- Chyba kozę - powiedziałam do niego i szłam dalej. Jego kumple zaczęli rechotać.

~*~

      Około pierwszej byłam w domu, zdjęłam niewygodne szpilki i poszłam na górę Trochę zmęczona położyłam się na łóżko i bez celu gapiłam się w sufit

                 Podniosłam się i patrzyłam na perkusję. Ni stąd, ni zowąd, pojawiła się moja Babcia w białych ciuchach.

- Babcia? - zapytałam zdezorientowana - Co tutaj robisz? Znowu nie żyję?

- Tak, to ja. Żyjesz, nic ci się nie stało - podeszła do mnie.

- To, co się dzieje? - wstałam i ze zdziwieniem przytuliłam się do niej.

- Raz na rok, wszystkie nieżyjące dusze mogą zejść na ziemię i przybrać ludzką postać - wyjaśniła mi i z wrażenia usiadłam na łóżko.

- Coś jeszcze?

- Będziesz mnie widziała tylko przez dwie godziny.

- Powiedziałaś, że wszystkie nieżyjące dusze wstępują w ludzką postać, błąkające się też mogą?

- Oni też, tylko, że mają inne godziny.

- Kiedy?

- Po nas, czyli ze niecałe dwie godziny. Można sobie wybrać, kiedy chce się wstąpić. Czy dzisiaj albo wczoraj.

- Ale czemu tak się dzieje? - jestem niezmiernie dociekliwa.

- Kojarzysz bajki z Nowym i Starym Rokiem? - pokiwałam głową - To jednak prawda. W ciągu Sylwestra umiera Stary Rok, Nowy jeszcze się nie narodził. W tym czasie jest tak silne natężenie energii, że my możemy zejść na Ziemię w swoich ludzkich postaciach.

                     Słuchałam jej z szybko bijącym sercem. To wszystko brzmi jak w filmie fantasy.

- Ale to zazwyczaj w Halloween ukazują się duchy - zmarszczyłam brwi.

- Bujdy, to w Sylwester i Nowy Rok pokazują się dusze. Proszę, mów dusze a nie duchy.

- Dobrze Babciu, czemu nie byłaś w zeszłym roku? - zapytałam z deka zawiedziona.

- Byłam sądzona i nie mogłam, jest mi przykro z tego powodu.

- Wybaczam, ale obiecujesz, że będziesz odwiedzać mnie, co rok?

- Obiecuję - uśmiechnęła się ciepło do mnie.

- Tak bardzo mi ciebie brakuje - przytuliłam się do niej i wąchałam kwiecistą woń pochodzącą z jej ubrań.

- Świetnie sobie radzisz.

- Przecież chciałam się zabić - oderwaliśmy się od siebie.

- Chwila zwątpienia w siebie.

- Mogła kosztować mnie życiem.

- Ale wróciłaś.

- Tak szczerze, to czasem zastanawiam się czy nie wrócić tam - przyznałam z wyrazem upokorzenia i spuściłam głowę.

- Jeszcze nie czas.

             Opowiedziałyśmy, co u nas słychać, powspominałyśmy dawne czasy i dopytywałam się na temat życia po śmierci. Przy niej zapomniałam o swoim życiu, mogłam czuć się jak dawniej, otoczona ciepłem oraz troską.

- Zostały mi dwie minuty. Muszę się zbierać - oznajmiła smutna.

- Skąd to wiesz? Nie masz zegarka.

- Czuję to.

- Kocham cię - oznajmiłam i przytuliłam się do niej.

- Ja ciebie też - trwaliśmy w uścisku - Żegnaj moje dziecię, do zobaczenia za rok.

- Będę tęsknić - to były moje ostatnie słowa do Babci zanim rozpłynęła się w powietrzu.

                     Uroniłam łzę, pokój stracił swój blask i stał się zimny. Ze ściany przy perkusji ,,wyszedł’’ Michael.

- Michael? - zapytałam nie wierząc własnym oczom.

- Ann - podszedł do mnie.

                     Wstałam i wpadłam mu ramiona.

- Możesz tylko na dwie godziny? - zapytałam przytulona.

- Na godzinę, wczoraj straciłem godzinę na szukanie ciebie - oznajmił i oderwaliśmy się od siebie.

               Teraz mu się bliżej przyjrzałam. Jest ubrany w kolorach czarno-szarych. Czarne trampki, spodnie, szaro-czarna chustka przywiązana do szlufki w spodniach, szara koszula i na ręce ma chyba rzemyk.

- Tak wyglądałeś jak umarłeś, czy dlatego, że błąkasz się po ziemi? - usiedliśmy na łóżku.

- To drugie - na rzemyku ma dość dużą zawieszkę.

                  Przedstawia ona gwiazdę sześcioramienną przekreśloną na pół i jest w środku sześciokąta. Dosyć często widziałam taki znak, na trampkach, koszulce, jako wisiorek, kolczyk, na Bandamie. Na pentagram, zawsze widziałam go w Sylwka albo na Nowy Rok, dzisiaj, to znaczy wczoraj też.

- Odpowiedz mi na jedno pytanie - zaczęłam poważnie, zbłąkana dusza przeniosła na mnie wzrok - Czemu chciałeś mi to zrobić?

                  Z poczucia winy spuścił głowę i patrzył na białe nosy w trampkach.

- Nie wiem, trochę wypiłem. Musiałem się wyżyć. Sam nie wiem, czemu tak się stało, nie wiedziałem, że to ty.

- Muszę się wyżyć, idę kogoś zgwałcić - uśmiechnęliśmy się zdawkowanie.

- Źle to zabrzmiało.

- Do dzisiaj męczą mnie wyrzuty sumienia, dlatego, że zabiłam cię.

- Nie potrzebnie, mnie dręczą, bo chciałem cię zgwałcić.

- Nadal nie rozumiem, czemu chciałeś to zrobić. Gdybyś się tylko trochę postarał, to od razu miałbyś dziewczynę, moglibyście robić swoje najdziksze fantazje - przygryzłam dolną wargę i puściłam mu oczko.

- Bo się zarumienię - uśmiechnął się tak jak dawniej.

- Trudno, stało się - mruknęłam.                                                               

- Chcę żebyś mi wybaczyła - powiedział skruszony.

- To ja powinnam błagać o wybaczenie. Przecież to przeze mnie nie żyjesz.

- Należało mi się. Przeze mnie Natan musiał się przeprowadzić - poczułam ukłucie w sercu.

- Natan, wiesz, co u niego? - ogarnął mnie smutek oraz tęsknota.

- Mogę ci nawet pokazać. Jedna z dwóch zalet z błąkania się.

                     Wstał i podszedł na środek pokoju, dołączyłam do niego. Przed nami ukazała się tafla o nieregularnych kształtach.

                      Mój ukochany chłopak wypił wódkę i z kieszeni wyciągnął żyletki.

- Staczacie się bez siebie - powiedział Mich w pewnym momencie.

- On zaraz się potnie - spanikowałam.

- Często tak robi, ale się nie potnie. Jedynie Kastiel cię uratował.

- Obserwujesz nas? - zapytałam zdziwiona.

                 Ogarnęła mnie fala tęsknoty, goryczy, smutku, strachu i bólu.

- Tak, kurwa przeze mnie się rozstaliście.

                 Natan poszedł do łazienki i nachylał się nad umywalką. Żyletki leżą przy kranie.

- Zaraz się rozmyśli i położy się - powiedział tonem wypranym z emocji.

- Nie reagujesz? - patrzyłam w plecy bruneta i przypomniały mi się nasze wspólne momenty.

- A co mam zrobić? Kibicować mu? Nie mogę nic zrobić.

- Mich! - krzyknęłam, gdy niebieskooki żyletką przeciął sobie skórę.

                Mam ochotę tam skoczyć i go powstrzymać.

- Spadacie na dół - powiedział smutny i opuścił głowę.

                Kolor umywalki zamieniał się w czerwony. Skoczyłam w taflę, stoję obok Natana. Jak to kurwa możliwe?

- Przestań - powiedziałam i dotknęłam jego dłoni.

- Ann? - zapytał mnie.

- Tak - wzięłam od niego żyletkę i rozcięłam sobie skórę.

- Chyba za dużo wypiłem - moje krople krwi mieszały się z jego.

- Nie powinieneś pić i się ciąć.

                Podsadziłam rękę pod jego i tym razem to jego krew spływała do mojej.

- Jak ja nie mogę bez ciebie - twarz wtulił w moje włosy - Żyć - dokończył.

- Ann, do cholery, co ty robisz? - zapytał wściekły szatyn.

                    Brunet zachowuje się jakby go nie zauważył. Spojrzałam w lazurowe oczy, w których zakochałam się na zabój.

- Nadal cię kocham - oznajmił szczęśliwy z mojej obecności.

- Ja ciebie też - wzruszyłam się.

                 Szybko pokonaliśmy odległość między naszymi ustami. Poczułam dreszcze pożądania i całowaliśmy się zachłanniej, namiętniej. Jesteśmy pełni wzajemnego pożądania i pragniemy swojej bliskości. Z niechęcią oderwaliśmy się od siebie.

- Nie wierzę, że jesteś obok - wyszeptał.

- Ja też - uśmiechnęłam się.

- Pewnie za bardzo się upiłem.

- To zrób mi zdjęcie, jak nie wierzysz.

- Dobry pomysł.

                   Wyciągnął telefon, żeby bardziej w to uwierzył pokazałam zakrwawiony nadgarstek. Drugie zdjęcie zrobił nam jak się przytulaliśmy.

- Za pięć minut znikam - oznajmił zniecierpliwiony Michael.

- Muszę już iść - powiedziałam z wielkim smutkiem.

- Zostań - zatrzymał mnie za nadgarstek.

- Bardzo bym chciała, ale nie mogę - w jego oczach maluje się wielki smutek oraz łzy - Zawsze będę cię kochać.

- Tak jak ja - pocałowaliśmy się ostatni raz i wymieszaliśmy swoje łzy.

- Żegnaj - wskoczyłam w taflę.

- Co ja najlepszego narobiłem? - siedział na moim łóżku i machnięciem ręki zniszczył tafle.

                Dotknęłam jego ramion, drgnął niespokojny.

- Dziękuję ci, za to, że mogłam spotkać się z Natanem. Wybaczam ci, nie mam do ciebie żalu.

              Spojrzał na mnie oczami pełnymi smutku.

- Naprawdę? - zapytał niedowierzając.

- Tak, wpadnij do mnie za rok.

- Jak nie będę sądzony. Czas na mnie.

                 Przytuliliśmy się i już go nie było. Padłam na łóżko i wybuchnęłam gwałtownym płaczem. Tak bardzo go kocham. Rana, która lekko się zasklepiła pękła i bolała z dwojoną siłą.

- Dlaczego to tak bardzo boli? - zaszlochałam.

                 Na ręce paznokciem wyryłam taki sam znak, który oznacza błąkające się dusze. Jutro będzie on na tle perkusji. Płakałam, umysł wspominał mi nasze chwile. Wymęczona zasnęłam płytkim snem.

~~~~~~~~~~~~~~~

    Wygląda na to, że dałam wam prawie cały rozdział xD 
Przepraszam, że tak brzydko wyszło, ale mam nie wiele czasu, więc nawet nie zdążyłam poprawić :(